Persoonlijke groei vraagt om ervaringen, die je opdoet door te leven, maar ook om de bereidheid om daarop te reflecteren, vooral op je eigen aandeel. Alleen maar ervaringen opdoen levert een smakelijke autobiografie op; alleen maar nadenken resulteert in een slim theorielesboek.
Wanneer je de tijd neemt om je ervaringen uit het verleden te onderzoeken en de bijbehorende emoties te doorvoelen, kun je rekenen op diepe persoonlijke groei. Verwaarloosde delen van jezelf vragen om aandacht, en ondermijnende overtuigingen moeten worden opgeruimd, zodat je deze niet de rest van je leven met je mee hoeft te dragen.
Dit betekent dat je in het verleden moet duiken, er is geen ontkomen aan.
Het verleden is niet zomaar een afgesloten hoofdstuk of een plek waar je in gedachten naar terug kunt keren. Het werkt door in het heden, vaak subtiel, maar als je niet luistert, wordt het steeds luider totdat het oorverdovend is. Op dat moment word je gedwongen om jezelf een belangrijke vraag te stellen: In welke richting ben ik aan het lopen? En wat ligt daaraan ten grondslag?
De tijd alleen heeft, ondanks het gezegde, nog nooit diepe wonden geheeld. Een wond, fysiek of emotioneel, moet worden verzorgd om te genezen. Een emotionele wond sluit zich misschien, maar geneest alleen door de zorg en aandacht die je eraan besteedt.
Elke ervaring of emotie die niet wordt erkend, doorvoeld en verwerkt, blijft bij ons. Trauma is een pijn die is weggestopt omdat het destijds te onveilig was om deze volledig te ervaren. Dit kan gebeuren omdat je te jong was of omdat de ervaring te overweldigend was. Hoewel het trauma diep in ons onbewuste is opgeslagen, verdwijnt het niet. Het blijft aanwezig, in onze schaduw.
De energie rondom een onverwerkte ervaring “bevriest” en zet zich vast in ons energieveld en lichaam. Hierdoor kan de levensenergie niet vrij stromen en wordt deze omgeleid. Ons wezen wil echter dat het onverwerkte verdriet naar de oppervlakte komt, zodat het gezien, begrepen en ontladen kan worden. Daarom herhalen we onbewust soortgelijke pijnlijke ervaringen, niet als straf of noodlot, maar als een poging om het oorspronkelijke trauma te verwerken en te integreren. Onze ziel orkestreert dit proces vanuit een verlangen naar groei en ontwikkeling.
Sigmund Freud noemde deze neiging om het verleden te herhalen Wiederholungszwang, ofwel herhalingsdrang.
Mensen die zichzelf keer op keer in toxische relaties bevinden, zijn hier een voorbeeld van. Ook binnen families kunnen onverwerkte trauma’s generaties lang worden doorgegeven. Deze patronen blijven bestaan totdat de wonden worden verzorgd en de fouten worden onderzocht.
Wat sommigen beschouwen als hun lotsbestemming, is vaak niets anders dan hun onverwerkte verleden. Onverwerkte gebeurtenissen zijn als water in een golf: het trekt zich terug, wordt naar voren geduwd, en stroomt weer terug, steeds hetzelfde water.
De golven van het verleden worden de toekomst. Als we ons hiervan niet bewust worden, kan deze beweging aanzwellen tot een tsunami. Het doorbreken van deze cyclus vraagt moed, zelfreflectie en de wil om je verleden onder ogen te zien. Alleen door bewust met deze processen om te gaan, kun je de energie van het verleden vrijmaken en ruimte creëren voor een toekomst waarin je werkelijk vrij bent.
Bron; De tweede helft van je leven, Susan Smit
