Het lijkt alsof we steeds vaker horen over baby’s die excessief huilen en ouders die volledig uitgeput raken omdat hun kindje nauwelijks tot rust komt. Een huilbaby heeft een enorme impact op een gezin. Het raakt je slaap, je zenuwstelsel, je relatie en uiteindelijk vaak ook het vertrouwen in jezelf als ouder. Je probeert te voeden, te wiegen, te dragen, te troosten en te zoeken naar wat er aan de hand kan zijn.
Natuurlijk is het daarbij altijd belangrijk om medische oorzaken uit te sluiten. Maar wanneer daar geen duidelijke verklaring wordt gevonden, blijft er voor mij als holistisch en systemisch therapeut nog een andere vraag over: wat als we niet alleen kijken naar het huilen, maar ook gaan luisteren naar wat er onder dat huilen ligt?
Binnen de Chinese geneeskunde wordt de long onder andere verbonden met verdriet, loslaten en het innemen van ruimte. Dat gegeven vind ik ontzettend interessant wanneer we kijken naar een baby die vanaf het begin van zijn leven veel huilt. Want wat als het thema ruimte niet pas na de geboorte ontstaat, maar tijdens de zwangerschap al aanwezig was?
We leven in een tijd waarin er veel van vrouwen wordt gevraagd. Ook tijdens een zwangerschap gaat het leven vaak in hetzelfde tempo door. Er moet gewerkt worden, er zijn verantwoordelijkheden, er moet van alles geregeld worden en ergens op de achtergrond is er misschien al het besef dat je na de geboorte relatief snel weer aan het werk moet.
Maar wat gebeurt er wanneer een moeder zelf weinig ruimte ervaart om te vertragen, te voelen, zwanger te zijn en zich voor te bereiden op de komst van haar kind? Vanuit een holistische visie vind ik het interessant om te onderzoeken wat een ongeboren kind daarvan meekrijgt. Niet vanuit schuld of vanuit het idee dat moeder iets verkeerd heeft gedaan, maar vanuit het besef dat een kind tijdens de zwangerschap onderdeel is van diezelfde bedding.
Een baby wordt geboren en moet letterlijk en figuurlijk zijn plek gaan innemen. Er moet ruimte zijn om te landen, om te hechten, om afhankelijk te mogen zijn en helemaal aanwezig te mogen zijn.
Wanneer het thema er is te weinig ruimte al onderdeel is geweest van de periode voor de geboorte, kan het interessant zijn om te onderzoeken of het huilen daar iets over vertelt. Kan dit kindje zijn eigen ruimte innemen? Voelt het voldoende bedding om te landen? Of zien we verdriet, spanning en onrust en ontstaat er juist door het huilen een steeds grotere behoefte aan ruimte, nabijheid en regulatie?
Daar kan een ingewikkelde cirkel ontstaan. Een baby die veel huilt, vraagt vanzelfsprekend enorm veel van zijn ouders. Vermoeidheid en spanning nemen toe, ouders gaan zoeken naar oplossingen en ondertussen wordt de beschikbare ruimte letterlijk steeds kleiner.
Er moet misschien alweer gewerkt worden; het gewone leven gaat door en juist in een periode waarin vertraging nodig is, wordt er ontzettend veel gevraagd. Het kind huilt en vraagt daarmee nog meer aandacht en nabijheid, terwijl ouders soms nauwelijks meer ruimte in zichzelf ervaren om die rust te bieden. Zo kunnen ouder en kind onbedoeld steeds verder in dezelfde dynamiek terechtkomen.
Vanuit systemisch en holistisch werken kijk ik daarom nooit alleen naar de klacht. Ik wil weten wat er om het kind heen gebeurt en wat eraan voorafging. Hoe was de zwangerschap? Hoeveel rust en ruimte was er? Hoe voelde moeder zich? Welke gebeurtenissen speelden er binnen het gezin? Welke plek krijgt dit kind binnen het familiesysteem en welke thema’s waren misschien al aanwezig voordat het geboren werd?
Dat betekent nadrukkelijk niet dat iedere huilbaby huilt omdat er tijdens de zwangerschap te weinig ruimte was. Holistisch werken gaat niet over één verklaring of één oorzaak. Het gaat juist over het durven verbreden van je blik en jezelf afvragen: wat zie ik nog niet?
Want een kind vertelt ontzettend veel, lang voordat het woorden heeft om uit te leggen wat het voelt. En wanneer je leert luisteren naar die onderstroom, ga je anders kijken naar gedrag, klachten en emoties. Je probeert niet alleen het huilen te stoppen, maar onderzoekt wat dit kindje en dit gezin nodig hebben om opnieuw ruimte te ervaren.
Precies dat is onderdeel van de opleiding tot Holistisch Kindertherapeut. Je leert niet alleen kijken naar wat zichtbaar is, maar ook naar het lichaam, emoties, de zwangerschap, het familiesysteem en de dynamieken die onder een klacht kunnen liggen.
Want wanneer er ruimte ontstaat voor wat gezien en gevoeld wil worden, kan een kind steeds meer zijn eigen plek innemen. En soms begint heling precies daar: ruimte maken voor wat er werkelijk speelt.
