Sommige pijn herken je naadloos als je zelf ouder wordt. Of wanneer je voor de zoveelste keer op een muur botst in je relatie. Of wanneer je op een gewone dinsdagochtend ineens niet meer weet waarom je altijd zo moe bent. Zo op je hoede. Waarom je je verantwoordelijk voelt voor alles en iedereen, behalve voor jezelf.
Je bent een vrouw die haar best doet. Een man die zijn gevoel probeert te begrijpen. Een mens met een diep verlangen naar rust, naar verbinding, naar echtheid.
Maar telkens wanneer je dichtbij komt bij jezelf of bij een ander, trekt er iets samen. Alsof het niet helemaal mag. Niet helemaal kan.
De moederwond laat zich zelden in één zin vangen. Het is een verzameling van subtiele tekorten.
De blik die uitbleef. De troost die je niet kreeg. De emotionele aanwezigheid waar je naar hunkerde, maar die er niet was. Soms had je een moeder die veel gaf, maar weinig afstemde. Of een moeder die zo vol was van haar eigen pijn, dat er geen ruimte was voor die van jou.
Misschien voelde je je als kind verantwoordelijk voor haar geluk. Of moest je onzichtbaar blijven om het veilig te houden. En dat leer je dan: je aanpassen. Braaf zijn. Sterk zijn. Altijd voor anderen zorgen, terwijl je jezelf nauwelijks draagt.
Jaren later merk je het pas, in de manier waarop je je eigen kwetsbaarheid vermijdt. Of in hoe je verlangt naar liefde, maar bang bent om je echt te hechten. In de kramp die je voelt als iemand zegt: “Je mag ontspannen.”
Want diep vanbinnen leeft nog steeds het meisje, of de jongen, die zich heeft aangepast om geliefd te worden.
Die dacht: “Als ik maar lief genoeg ben, blijf je dan?”
De moederwond gaat niet over schuld. Niet over vingerwijzen. Maar over wat je gemist hebt. Wat je hebt gemist om je veilig te voelen, jezelf te mogen zijn.
En het raakt alles: je zelfbeeld, je grenzen, je liefdesleven. Je vermogen om te ontvangen. Om te rusten. Om zacht te zijn, ook als er geen prestatie tegenover staat.
Het goede nieuws is:
Wat je niet gekregen hebt, kun je wel gaan herkennen.
En alles wat je bent gaan verbergen, mag langzaam weer tevoorschijn komen.
In jouw tempo, op jouw manier.
Soms begint heling met één zachte zin; “Ik was maar een kind. Ik had het nodig.” En dan voel je het. Wat je zolang niet wilde voelen. De pijn. De leegte. Het verlangen.
Daar begint het.
Niet bij het fiksen.
Niet bij het verklaren.
Maar bij het toelaten.
Je hoeft het niet in je eentje te doen. Je hoeft niets te forceren. Maar je mag wel kiezen om iets ouds niet meer door te geven. Je mag besluiten om het verhaal te veranderen, door het eindelijk te erkennen.
In de cursus How to Heal Myself – Bevrijd jezelf van generationeel trauma gaan we op reis langs deze lagen.
Niet om het verleden te wissen, maar om het te begrijpen. Om jouw plek terug te vinden. En om stap voor stap het oude te helen, in jou, voor jou en voor wie na jou komt.
Je bent welkom. Zoals je bent. Met alles wat je voelt.
