Spiegelgedrag

“Vaak wordt het kind gezien als een kind met een klacht i.p.v. een liefdevol wezen dat vanuit liefde voor de ouder, middels spiegelen van gedrag, de ouder een boodschap meegeeft. Het kind draagt onbewust uit liefde de last van de ouder. Een kind wil niks liever dan dat de ouder gelukkig is. Echter door het spiegelen van het gedrag kan het kind zelf als een last worden gezien.

Kinderen zijn bij uitstek in staat om je een spiegel voor te houden die je kan raken, als je ervoor open staat. Vooral als je hen het meest nabij staat, de ouders en ook een leerkracht kan gedrag terugkrijgen van het kind middels spiegelen. Kinderen voelen intuïtief feilloos aan wat (bewust of onbewust) in je leeft en zetten vervolgens alles op alles om je dit duidelijk te maken. Wat ze doen en zeggen, zelfs de leer- en ontwikkelingsproblematiek die ze laten zien, kan een waardevolle boodschap voor je bevatten. Een boodschap die, eenmaal begrepen en geaccepteerd, kan leiden tot meer zelfinzicht. We noemen dit gedrag van kinderen spiegelgedrag.

Voor de kinderen zelf kan spiegelgedrag behoorlijke nadelige consequenties hebben. Ze moeten zich immers wel eens ‘misdragen’ of een ‘probleem’ ontwikkelen om hun boodschap tot je door te laten dringen. Spiegelgedrag kan dan ook gezien worden als een daad van onvoorwaardelijke liefde die altijd als zodanig herkend en erkend mag worden.

Jouw onvoorwaardelijke liefde voor kinderen mag blijken uit het accepteren van hun boodschap. Immers, zodra dit is gebeurd kan het kind het spiegelgedrag weer loslaten en in z’n eigen kracht komen en zijn eigen pad lopen. Een kind dat “druk” is met spiegelen is immers afgeleid van zijn of haar eigen pad en dat maakt dat kinderen die niet gehoord en gezien worden in het gespiegelde gedrag betiteld worden als “lastig” en uiteindelijk van eigen pad af kunnen raken.

Kinderen doen alles voor hun ouders, geheel onbewust en ook vanuit een diep kinderlijke liefde voor die ouders. Binnen coaching met kinderen werk je om deze reden met de ouders!

Voorbeeld
Een moeder geeft aan dat haar dochter het heel lastig vindt om naar school te gaan. Er is veel drama bij het afscheid en een diepongelukkige moeder die niet meer weet wat ze met de situatie aan moet. Op dat moment zou de vraag ‘hoe is het voor jou om je kind los te laten?’ gesteld kunnen worden. Met deze vraag laat je haar in de spiegel kijken. Dit leidt tot inzicht bij de moeder in haar (onbewuste) behoeften en onzekerheden. Wanneer je dit helder maakt en moeder haarzelf hierin kan erkennen, kan haar dochter zonder drama naar school. Ouders zijn aansturend in gedrag voorleven en als ouders goed zicht hebben op zichzelf dan ontwikkelt het kind dit ook. 

In het coachen van een gezin werken we niet alleen met de kinderen we werken met het gehele systeem, het systeem staat centraal. Een kind dat verstoring in gedrag laat zien of een klacht draagt is zelden zelf de eigenaar. In het coachen van het systeem blijkt er in de regel sprake te zijn van spiegel gedrag. Het kind weerspiegelt iets van het systeem van de ouders, dat onder de oppervlakte, van het systeem van herkomst speelt. Dit noem je binnen systemisch werken een verstrikking. Een verstrikking is dus een verwikkeling in een systeem dat belemmerend werkt. Veel van onze onbewuste overtuigingen, gedragingen en patronen vinden hun oorsprong in de systemen (gezin van herkomst) waarin we zijn opgegroeid. We hebben bekrachtigende en beperkende patronen, vaak uit loyaliteit, meegenomen. Deze (beperkende) patronen kom je in je huidige leven vaak weer tegen binnen nieuwe systemen, bijvoorbeeld je relatie of je werk. De regels en ook onbewuste wetten in dergelijke systemen zijn vaak ingewikkeld. Met systemisch coachen van de ouders kun je onbewuste patronen weer zichtbaar maken en stel je het kind in staat het spiegel(probleem)gedrag los te laten.